مادرم برای سه شنبه های تقویم دیواری

شال گردن می بافد

و پدر که خودش را //

              /وقف اتوبان هایی کرده

              که از حوالی تو می گذرند

دیگر هیچ کس

در خواب هایش از اتفاق تو نمی ترسد

حتی

دختران دبیرستان ما هم

چشم ها ی ترا نذر نکردند

                                 //که  بیایی...

شاید کریسمس  نزدیک بود

که حال و هوای ترا گرفته ام

//////

زمین هم خودش را باخته بود این روزها...

این جا پر از خورشید های دروغی ست

                                  که پشت ابرها خوابشان برده بود...