صبح که بیدار شد همه چیز مثل گذشته بود.مثل همیشه با صدای شستن ظرف های شب گذشته از خواب پرید و فکر کرد کاش کمی بیشتر بخوابد.

این روز ها می خواست ارام باشد.می خواست چیزی ارامشش را به هم نزند.تنها دغدغه اش امتحان رانندگی بود که این روزها باید بدهد.این چند روز دو سه بار ماشین مادرش را برد دوری بزند ولی انگار ارامشش به هم می خورد.

۲

دیشب توی تلویزیون زنی گفت او و خانواده اش که ۷ نفر هستند توی خانه ای ۶۰ متری که اتفاقا اجاره ای است زندگی می کنند .حساب کرد که به هر نفر تقریبا ۹ متر می رسد.

خب خدا را شکر که خدا ادم ها را بزرگ تر از این نساخته وگرنه باید شب ها ایستاده می خوابیدند و ایستاده عاشق می شدند و ایستاده بچه دار می شدند...

۳

صورتش را شست و مثل هر روز رفت سراغ تلویزیون.

صدای زنگ در امد.مثل همیشه"رژی جان درو باز کن"

این ریتمی قدیمی است.امروز صبح چهارشنبه بود .حالا هم چهارشنبه است.چهارشنبه ها حسن می اید راه پله ها را طی می کشد و بعد از پایان کارش زنگ تمام واحد ها را می زند و زعفران و الو می فروشد.

امروز چهارشنبه است و مادرش مثل همیشه از حسن چیزی نمی خرد چون اعتقاد دارد حسن گران فروش است/.

۴

"اموزش جامع قوانین راهنمایی و رانندگی"

اسم کتابی است که این روزها ورق می زند.خوشش نمی اید و ادم برای رسیدن به بعضی چیزها باید سختی بکشد .سختی بکشد تا مرد شود!

اما سختی برای او معانی مختلفی دارد .سختی یعنی راه رفتن خیابان بر خلاف جهت ماشین هایی که پشت چراغ مانده اند و کاری ندارند جز زل زدن .

۵

چهارشنبه ها انگار یک نت تکراری با ریتمی قدیمی ست که هر چهارشنبه تکرار می شود.اما وقتی بیشتر فکر می کند می بیند پنج شنبه ها هم همینطور است.اصلا این روزهایش و دیروزهایش ...

اصلا انگار همه چیز تکراری ست.

۶

از اینجا .از طبقه ی ششم دستهای سفید و زیبای زنی جوان توی دست مرد همسایه است و او همه چیز را می بیند.همه چیز انطوری است که او فکرش را نمی کرد.که او فکرش را نمی کرد مرد همسایه زن دارد و او فکرش را نمی کرد عشقش هم تکراری باشد.

۷

تلفن زنگ می زند.زن دایی پر حرفش است و مادرش مثل همیشه جواب نمی دهد.توی این خانه ادم های زیادی زنگ می زنند ولی هیچ کدامشان با او کاری ندارند.

۸

"ابرها ی باران زا اسمان شهر را پوشانده اند" " هوای نیمه  شرجی حوالی ناحیه ی البرز..."

و کلی خبر دیگر که همه می دانیم خود مجری هواشناسی هم نمی داند وقتی ابرهای باران زا می ایند باید چترش را بردارد یا نه!

۹

زندگی او یا شاید من نتی تکراری است.این که حسن هر چهارشنبه زنگ واحدها "حتی واحد ما  که هیچ وقت از او خرید نمی کنیم را می زند<این که زن دایی اش هر روز زنگ می زند به خانه شان<این که ادمهای این حوالی به اخبار هواشناسی گوش می دهند و برایشان مهم است و می دانند که این اخبار فقط احتمالات چند دیوانه است از شرایط جوی شهر<این که ادم ها تند تند عاشق می شوند و تند تند بچه می کنند گرچه می دانند ابعاد این بچه ها روز به روز بزرگ تر می شود و قیمت زعفران و الو و زمین روز به روز گران تر...

هیچ کدامشان منطقی نیست."رژی جان قرار نیست همه چیز منطقی باشه!"

۹

ساعت ۱۲ شب یکی از همین چهارشنبه هاست.می خوابد و منتظر یکی دیگر از همین فرداهای غیر منطقی قابل پیش بینی می ماند.

اسمش را هنوز نمی دانم ولی تو تاریکی نیم رخش ماه بود خیلی.

اسمش را نمی دانم چون اصلا نگاهم نکرد چه برسد تحویل بگیرد.

اسمش را دوست دارم بدانم.شماره اش را دوست دارم سیو کنم ولی چه فایده ای دارد وقتی که فقط نیم رخش ماه است و خودش چنگی به دل نمی زند.

اسمش یا فامیلی اش فرقی نمی کند.من فقط دوست دارم صدایش کنم.مگر می شود گفت اقای چیز....

انوقت او هم می گوید بله خانوم چیز....

و ما می شویم اقا و خانوم چیز....

چقدر دوست داشتم تمام رخش هم خوشگل بود تا وقتی دوباره می بینمش دلم برای صورتش تنگ شود.

الان می اید طرفم می گوید چند ترمه کار می کنید؟<دستتون خیلی نرمه....

بعد من می گویم اماتورم.شما لطف دارید.

بعد او می گوید می شود مرا کوک کنید.

من می گویم البته.

لطفا نیم رختان را به من کنید.

می گوید ببخشید خانوم چیز.....

-- همان چیز بهتر است.اسمم سخته اقای چیز.

تا می اید بگوید چیز نه....

از خواب می پرد.

من هنوز خواب می بینم.

میروم توی کما تا ادامه ی خواب را ببینم.زخم بستر می گیرم و او با نیم رخ نکبتش صاف صاف راه می رود و به روی خودش نمی اورد.

۲

رجز نخواند .ارام ارام دوست داشت و ارام ارام زیر برف گم شد.مهم نیست کجا رفت.مهم گم شدن بود.

به کدام مرز پرت کردی؟/

خوابهای ما گلوله می بارد/...

خزر که پهن شد

چهار خانه روی میز...

دامنت را بتکان برای شام.

اگر خدا هوس بستنی می کرد

از کجا معلوم

به هوای برف بازی نمی دیدمت؟!

اهای جنین ساچمه ای!

برایم فال بگیر و بگو

کدام دستم را نشانه می روی....

جسدت را تکان می دهم.

-- نه .هنوز نفس می کشد .نگاهش کنید...

و تنها کسی که نگاهت می کند خودم هستم...با ان چشم های از کاسه در امده ات.

ادم ها هم چشم ها شان از کاسه در امده اما عینک دودی می زنند تا کسی نفهمد مرده اند و شغل شان را از دست ندهند.

روز بعد/درست وقتی که جنازه ات از هر طرف ۱سانتی متر یا شاید ۲سانتی متر بزرگ تر شده/صبح زود بیدار می شوم.

خانه ی ما چند متر به مرز نزدیک تر شده و این یعنی اعلام جنگ.کاش تو بودی و می گفتی نترس/تا من هستم نترس.کاش می دانستی یک روز من باید به جنازه ات بگویم نترس .

تو درست مثل نوزادی که زیادی توی شکم مادرش زیادی مانده لای ملافه ی سفید پیچیده شدی .روی میز اپن اشپزخانه دهانت چار طاق باز.

به چه فکر می کردی؟؟

به من که بعد از این از که فرار می کنم یا خودت شب را با کدام حوری می گذرانی؟

ازادی/هرچه قدردلت می خواهد از من تقاضا کن دوستت بدارم که من بهترین بخشایندگانم.

همسایه دیوار به دیوارمان /همان که شوهرش به من چشم داشت/بچه ی شیر خواره اش را اورده من نگه دارم .

زنبیل هم داشت .لابد می خواست برای شام شوهرش پیاز و سیب زمینی بخرد.

همه چیز را طوری چیدم که جایت خالی باشد.بشقاب"چنگال"چاقو...

می خواهی چاقو بکشی سمتم.؟

اشکالی ندارد.حالا که حتی نمی توانی دستگیره ی در را بکشی و من باید کمکت کنم اشکالی ندارد.

بکش/چاقو بکش.
من نمی گذارم کسی چشم هایت را ببندد.حتی اگر انقدر باد کنی که باد های احمق با بادبادک اشتباهت بگیرند.

حتی اگر از حاشیه ی نقاشی شهر بیرون بزنی.

کاری نکن که زیادی دوستت داشته باشم.

بچه های زیادی منتظرند تو حاشیه ی خانه ی ما جا شوند.و تو

با ان چشمهای از کاسه در امده ات برایشان کیهان بچه ها بخوانی و زیر چشمی مرا بپایی.
نه.کسی از تو نمی ترسد.همانطور که من نمی ترسم.

همانطور که پیرزن همسایه با دیدنت فقط گفت"بسم الله...

فقط صدای النگو می شنید.حتما حالا از روی تخت بلند می شود و دوباره سمت در می رود...نه..پشیمان می شود.می ایستد.و دوباره تصمیم می گیرد از پشت به مرد حمله کند.موهای مجعدش را توی دستش بگیرد و زمین بیندازدش....

دیگر صدای النگو نمی شنید.نگران شد..داشت زیر پتو خفه می شد.می خواست زن نفهمد که می داند مرد به او گفته جنده.

می خواست کسی متوجه نشود بیدار است.او زیر پتو داشت خفه می شد.چند بار جلوی دهان خودش را گرفت تا صدای نفس زدنش زن را شکوک نکند.وقتی صدای النگو می امد خودش را جمع و جور می کرد تا زن راحت تر تصمیم بگیرد.

دیگر نمی توانست"باید نفس می کشید.پتو را طوری کنار زد که انگار خواب است و چیزی ازارش می دهد/

زن....با طرحی که انگار قبل ها روی تابلوی نقاشی که تو خواب دیده باشد"طوری که هیچ کس متوجه نشود به دیوار تکیه داده بود و جلوی دهانش را گرفته بود .انگار هر دو می خواستند مرد نفهمد که چه قدر از او ترسیده اند.::

شما هر چه دارید از ماست.

می خواست بلند شود ...می خواست جلوی مرد را بگیرد اما همیشه دیر می شد و اتفاق افتاده بود.

تا صبح صدای النگو قطع شد. زن ارام گرفت.بچه غلت می خورد و همه فکر می کردند که توی این خانه شبیه کندو چه می گذرد....

او تمام شب بغضش را نگه داشت تا کسی نفهمد...زن جنده نبوده است/

فکر می کرد..نقش زن روی دیوار انشب برای تمام عمر حک می شد و مثل عکس های یادگاری که به زور لبخند می زنی به تاریکی شان باید تحملش می کرد.باید با لبخند بی حد ومرزش تمام انشب را مثل زن فراموش می کرد.

صبح زود بی خداحافظی زن..مرد...بچه و او سوار ماشین شدند.

زن عقب نشست /او هم عقب نشست /مرد تنها ماند و سیگارهای پشت سر هم .انگار می خواست چیزی را ثابت کند.

چیزی که بند نافش از وجود مرد بود.

کار دوم.

چطور چشم هایت

در این عکس سه در چهار

خلاصه شد؟

کار اول...

سرباز ارزو کن.

ارزو کن سرباز.

وقتی که کلونی مورچه ها را باد می برد

باید کسی ارزو ی طوفان کند.

کار دوم.///

داشت فکر می کرد خفه خون یعنی چه.ان موقع ها نمی شد هم خفه شوی و هم دهانت پر از خون شود اما من سالها بعد کشف کردم که می شود خفه شد و ادای خونریزی را در اورد.تا امروز کسی هنوز نفهمیده بود تظاهر می کنم به خونریزی اما مردی که پشت چراغ قرمز داشت به خفه خون فکر می کرد فهمید و من مجبور شدم باج بدهم و هیچ کس نفهمد من خفه خون نگرفته ام.

روی کاناپه ی سرمه ای خانه ی مرد فکر می کردم لابد می خواهد یک فنجان قهوه بخوریم و خفه شویم اما مرد فکر می کرد چیز مهمی را فهمیده و می خواست به فرشته ها گزارش بدهد.!من به دست و پایش افتادم و قول دادم تا اخر عمر کنیزش شوم و لی پرونده ی سیاسی برایم درست نشود/هنوز برایم زود بود.

سالهاست من کنیز خانه ای هستم که هر دومان خفه شده ایم.و از ترس هم ادای خونریزی را در می اوریم.مرد دو سال است که دلش توی جنگ جهانی اول و سرش توی اینجا می جنگد...

من خواستم کمکش کنم اما نشد.انقدر نشد که حواسش رفت به دختران روستایی گردن کج که هیچ کدامشان خفه نمی شدند و سرش را بادهایی که از سمت دشمن می امدند برد/

باور کنید می خواستم کمکش کنم.حالا من منافق هستم و با دختران کرد رابطه دارم و توی یخچال خانه ام اسلحه حمل می کنم و یادم رفته است چطور ادای خونریزی را در میاوردم.باید هر شب با مرد مرور می کردم تمارض را.باید دوباره فکر کنم تا فرشته ها دستگیرم نکردند .

اینجا از سر پل ذهاب تا ناف میدان ازادی مین کاشته ام.اسلحه جاساز کرده ام و با دختران کرد عهد بسته ام تمام مردانی را که هنوز یادشان هست چطور خفه خون می گیرند از بین ببرم.من...فرمانده.....دختران گردن کج همراهم..همه می ترسیم که فرشته ها هم یادشان بیاید چطور خفه خون می گرفتند و به جرم عدم خونریزی منافقان را دستگیر کنند.انوقت دیگر ادای خونریزی هم کارساز نیست چون خدای سرزمینم هم یادش هست چطور...

مردی را می شناسم که سرش را با ژیلت از تنش جدا کرد/احساس می کرد سرش به تنش زیادی ست.وقتی سگ های پلیس تو وان اپارتمانش پیداش کردند داشت با شامپو سرش را می شست.وکیل متهم اعتراض کرد...متهم تاس بود در حالی که سرش را با شامپوی موهای خشک میشست.اعتراض وارد نیست.مرد بعد از ۲۰ دقیقه شستن سرش قهوه درست کرد.روی کاناپه ی قدیمی لم داد و فیلم مورد علاقه اش را دید./وکیل متهم اعتراض می کند که متهم کور بوده است/اعتراض وارد نیست/بازپرس پرونده خودش از زبان متهم تجربه های عاشقانه اش را شنیده طوری که هیچ مرد سالمی اینطور تجربه نکرده است/

ساعت ۹و۲۰ دقیقه ی صبح مرد در حالیکه کفش هایش را واکس می زد تصمیم به خروج از محل جرم گرفت.جلوی اولین مغازه یک خمیر ریش خرید تا به زندان برای ملاقات برادرش برود .سرباز شهرستانی متهم را بازرسی کرد و متهم وارد اتاق ملاقات شد.دو سر باز جوان با گونه های سرخ و صورت های تراشیده با برادر مقتول وارد اتاق شدند.انگار تمرین کرده باشند تا حرکاتشان کاملا شبیه هم باشد.متهم خمیر ریش را به برادرش می دهد و از سربازی که قدش کوتاهتر است جرم برادرش را می پرسد/.سرباز با صدایی که کمی لرزش دارد می گوید"قتل عمد"....متهم خودش را سرزنش می کند.لابد در قبال برادر کوچکش کوتاهی کرده و خبر ندارد که خودش صبح همانروز مرتکب قتل شده.وکیل اعتراض می کند.اعتراض وارد نیست/

متهم می خواست سرش را به دیوار بکوبد .اما سرش را توی ماشین جا گذاشته بود.از سرباز شهرستانی اجازه گرفت و سر او را به دیوار کوبید.انگار که این کار ارضایش می کرد.معشوقه ی متهم اعتراض می کند که او هیچوقت ارضا نمی شده.قاضی کوبیدن سرهای مختلف به دیوار را ارضای جنسی نمی داند و منتظر ادامه اش می شود.ساعت ۱۰"۳۰ درست وقتی که ملاقات تمام می شود و از در پشتی زندان خارج می شود متهم تیرباران می شود اما سگ های پلیس دیرتر از همیشه بو می کشند و محل جرم پاک می شود.لابد مقتول کسی را اجیر کرده باشد برای کشتن مردی که به ملاقات قاتلش می رود.

/متهم بعد از تیرباران خودش را به خانه می رساند و دو عدد دیازپام ده با ۱ لیوان اب می بلعد/دهانش صدای ماهی می دهد/....یاد اکواریم کوچک گوشه ی پذیرایی می افتد ./لب هایش را روی لب های ماهی طلایی می گذارد که تازه ان را خریده و زیاد  به این خانه ی جدید عادت نکرده است/

تو خانه ی مرد یک اتاق بود  که قصد داشت وقت جنگ تانک ها و خمپاره ها و سرباز هایش را راه بیندازد/...

مجری تلویزیون اعلام جنگ کرد/متهم ساکش را می بندد و غلام هایش را ازاد می کند و با اولین پرواز خودش را روی مین می اندازد/......می میرد.انقدر می میرد که بارها فرمانده به او افتخار می کند....وقتی که می خواهند ستاره ای به یاد جوانمردی اش روی شانه هایش بکارند فرمانده صورتش را لمس می کند و متهم به خاطر صورت تراشیده اش شربت شهادت را نصفه سر می کشد.از کرمانشاه تا میدان ولیعصر می خواهد قدم  بزند بی انکه تانک زیرش بگیرد یا مین زیر پایش بیفتد یاعراقی ها به ناموس اش تجاوز کنند.

یکی از کردهای منافق وسط راه جلویش را می گیرد و خفه اش می کند تا سلاحش را بدزدد.اما او هیچ عکس العملی نشان نمی دهد چون می داند این قوم وحشی به خودشان هم رحم نمی کنند.

متهم بارها می میرد.اما هیچ وقت نمی میرد.

سالهاست که گوشه ی خانه اش هر صبح صورتش را نمی تراشد تا ریش هایش به حد نصاب شهادت برسند/

 قاضی ختم جلسه را اعلام می کند . و قرار بعدی را دو سال می گذارد .درست وقتی که متهم نود و نهمین بار است که مرده/

انگار که شیر اب باز شده بود روی دهکده ی جهانی و جریان اب مردم را به جاهای مختلف می کشاند.ممکن بود صبح بیدار شوی و تخت خوابت را توی جنگل های استوایی گم کرده باشی..اهالی شهر من اما گوش هاشان به سیل عادت کرده بود و پرده ها را کشیده بودند تا هیچ چیز نشنوند.

ارباب دندان طلا تمام اقیانوس را دست و پا زد اما حیف که هیچکس  یادش نبود ارباب شنا کردن بلد نیست.تمام مردان با غیرت شهر خلاف جریان اب به سالها قبل شنا می کردند تا کشتی تایتانیک را از اب بگیرند  و من می دانم هیچ زنی زنده از اب بیرون نیامد.

ارباب هشدار داد که  سبیلهایی را که گرو گذاشتید اتش می زنم اگر خلاف جریان اب شنا کنید .اما صدا به صدا نمی رسید/././

مرز شهر اب می رفت و  ارباب تمام تلاشش را می کرد  تا زنجیر مرز را بگیرد و تمام شهر به او افتخار کند.

زنجیر را که گرفت رسید به گردن  شکسته ی یک معشوقه ی بی موقع/

من مرز را به گردن گرفتم تا دلبری های زن خوابهای ارباب را پریشان نکند.

من سالهاست که مرز را به گردن گرفتم/حتی حالا که سه چهار ابهای زمین توی استخر بزرگی  گم شده.

انقدر که وقتی ارباب صدایم می زند گردنم کج است  و ارباب فکر می کند یکی از همین روزها باید دوباره دل را به اقیانوس زد....

کار دوم/

جنگ

نفهمید

اسمش را

از اول خواندند یا اخر  به اول....

روی حافظه ی بچه هایی که

صفرهاشان را

با مین اشتباه گرفتند.

و پاهاشان

خیس تر از ابهای نقشه

به جهت های جغرافیایی مشکوک است.

من اما

خوشبخت ترین مترسکم

وقتی که بادها

خلاف جهت تانکهایتان می وزد.

ارباب دندان طلا سوگلی حرمسرایش را از دست داد که شش هزار سال باران بارید تمام فرورفتگی های زمین را/انقدر که اقیانوس های دور پر شدند.انقدر که مولکول های اب بچه ماهی های عقب مانده پس انداختند و ماهی گیرها تورهایشان را برای زنان زیبا ی دریایی که ادای ماهی ها را در می اوردند "دوختند.

نوح تنها مردی بود که عاشق هیچ زن دریایی نشد.تنها دختری که نصف سال را پشت پنجره بود عاشقش شد/نصف دیگر سال که دختر کنار ادمهای دیگر بود پیامبر خودخواه برای ماهی های احمق سمفونی تلخی را اجرا می کرد که در انتظارشان  است.اما دختر به هیچ کدام از ماهی ها حسودی نکرد/انقدر زیر باران وحشی ماند که بارانی اش پیر شد.عصا به دستش گرفت و پیامبر دیوانه  جفتی از تمام جفت ها ی روی زمین برداشت تا به سیل پشت پرده ی گوششان دچار نشوند.

جز دختری که سه هزار سال پشت پنجره و سه هزار سال دیگر شانه به شانه ی نوح "برای اقیانوس بزرگ قصه گفت....

تمام ماهی ها به خواب رفتند و سالها گذشت تا ابها بخار شوند جز دختری که نمی دانست جفتش بوی فلس های کدام ماهی را می داد.....

کار دوم ./سوسمارها

سوسمارها خواندن و نوشتن یاد گرفتند تا وقتی مغز دانشمند را می خورند علم منقرض نشود./انقدر که کسی برای سر دانشمند زار نزند و سیفون را بکشند دخترانی که خوابهایش را پر کرده بودند.

حالا تمام دریاچه پر است از اب....خط فاصله...اب....خط فاصله....خشکی نه.فقط اب./

سوسمارها انقدر احمق شدند که همه ی سطرها را اب ریختند.انقدر که سه  چهارم ابهای زمین جمع شود تو دفتر مشق هایشان و برای همیشه محکوم شوند به دریاچه ای که زنان زیبایش را خورده بودند .

مغز دانشمند که هضم شد"هر کدامشان دانشمندی شدند با دندان های تیز و برنده که ادم های احمق را پیش از انکه فکر کنند تکه تکه می کردند...

انقدر که دیگر سطری نماند برای پر شدن اب.انقدر که نصف دیگر سال خشکی شد و سوسمار های دانشمند تنها بندگان بازمانده ی خدا بودند.

انقدر که مغز هیچ احقی نماند برای جویدن...گوش کنید